Het zwitserse staatcircus is weer in het land...Loosli style!

Sommige mensen blijven je bij.
Sommig mensen maken iets in je los.
Sommige mensen hebben een fabelachtige zucht naar het leven.
Sommige mensen doen dingen waar je naar verlangt, naar hunkert.

Peter Loosli is zo'n man.
Mr. levenslust himself.

Eenmaal met dit heerschap in Marokko geweest. Overal waar hij komt hoor je de kinderstemmen in de dorpen tot ver in de woestijn en de bergen door galmen.
Tikkertje, hier, fotootje daar. Rennende kinderen, neerdwarrelend stof. Reuring!

'Ja, het Zwitserse staatscircus is weer in het land' zei Johan van Gestel weer eens droog als Peter met het hele dorp aan kinderen weer eens van links naar rechts over een voetbal veldje heen rende.
Overal waar hij komt, schreeuwende kinderen (van plezier ;>))

Ik keek daar naar. In de schaduw, energie sparend.
Allemachtig, een gepensioneerde man met de energie van een jonge hond, een olympische sporter.
En het hart van de grootste mannen op aarde.

En dat hart gebruikt hij. Dat bleek later wel...

Na Marokko benaderde hij mij. Hij zei 'Robert, nu wordt het eens tijd voor een cursus, ik moet weten hoe ik zo'n motor moet besturen. Hij had 30 jaar niet gereden..

Tja, nu vielen wel veel valpartijen op z'n plek. Als je 30 jaar niet rijdt en dan een Marokko reis uitrijdt.
Ik heb hem een paar keer op moeten rapen en zei dan 'Peter, gaat het?'
Hij stond op, schudde het stof van zich af, lachte breeduit en ging weer op de motor zitten.
'Natuurlijk, kein probleem!'.
En daar ging ie weer.

S'avonds even een massage bij de lokale Jomanda en huppatee. Op die brommer. Op zoek naar reuring, leven!
Op de rustdag zie hij 'hé, ik ben vandaag niet gevallen'..hahahahaha, humor eerste klas.

Later ging hij alleen.
Door de sneeuw van de Pyreneeën naar Afrika. Door de eindeloze vlaktes van Rusland. Siberië. Mongolië.
En nu weer naar Afrika.
Eerst om een grote hoeveelheid hulpgoederen naar mensen te brengen die hem geholpen hadden. Wauw!

Later, op weg naar zijn droom: Timboektoe.
Hij rijdt waar de meeste mensen niet durven komen. Mali. Timboektoe. Zijn droom. En hij maakt ze waar.

Voor geen mens bang, slapend in een tentje in 'de middle of shit'.

Geen mens die hem kwaad doet. Geen mens kán hem kwaad doen. Als je hem ziet moet je al lachen.

Tot hij in Afrika, in Senegal aangereden werd.
Wakker worden in een Afrikaans ziekenhuis in Dakar. Met een open beenwond. Uiteraard portemonneetje weg.
Tja, in Afrika komen ze niet langs met een karretje eten.

En dan die reactie uit Nederland. De motorgemeente die helpt en Peter weer veilig thuiskrijgt.
Met veel dank aan Arjan Brouwer en lokale Senegalese vrienden.

En nu in Beverwijk herstellend van dit avontuur.

Respect Peter, RESPECT.

Ik wil graag een keertje met je mee, rapen we samen je motor op.

Beterschap, grote vriend!!!

Medereizigers

Ik ontmoet tijdens mijn motorreizen veel verschillende mensen die ik vervolgens in korte tijd leer kennen.
Het mooie is, dat dit over het algemeen in best wel extreme omstandigheden gebeurd.

En ik kan niet anders zeggen dat dit mooie verhalen oplevert. Mooi, ontroerend, verdrietig, ontwapenend en confronterende gesprekken ontspinnen zich.

Ik heb me wel eens afgevraagd hoe het kan, dat mensen op dit soort momenten zo open zijn. Ik zie voornamelijk in de eerste week na vertrek dat de stress letterlijk uit de hoofden en lichamen verdwijnt (inclusief bij mezelf). Prachtig om te zien hoe rimpels in voorhoofden, rode kleuren in gezichten en verkrampte vingers langzaam veranderen in geeuwende, slapende en knikkebollende mensen.

Tot een dag of 6, 7. Een beruchte dag bij ons reisbegeleiders. Zo rond dit tijdstip komt de overgang van stress naar ontspanning. Gaaf om te zien hoe mensen ineens uit hun tuigje kunnen springen. Wel opletten hoor, hou me te goede, maar dit is het moment waarop er foutjes worden gemaakt op de motor. En wanneer bij het eten opeens pittige discussies plaatsvinden of dat er voorzichtig even gescholden wordt.

Vooral in India, waar de cultuur en omgeving compleet anders zijn slaat dit toe. En dan wordt het interessant. Het post-stress tijdperk breekt aan. Stress slaat om in genieten, het besef dat je in een omgeving rijdt die zo ongelooflijk mooi en onwerkelijk is en dan maken opeens dingen die 'vroeger' belangrijk waren niet meer zoveel uit. En dan uiteindelijk euforie. En die is waanzinnig (en een beetje link, we moeten dan mensen wel eens temperen om ongelukken te voorkomen).

En mooi is die omgeving. En dan krijg je ook andere gesprekken. Over de zin van het leven, verdriet, geluk en het besef dat we in het westen echt met een rat-race bezig zijn. Over hoe moeilijk het is dit mooie gevoel vast te houden.

En op het einde blijft altijd die herinnering bij. Hoe gestrest je ook bent: die blik op die ene spraakmakende foto van jou op die motor in die onwerkelijk mooie omgeving doet alles verbleken. Ik was daar. Die herinnering pakken ze me niet af.

Mooie uitspraak van Herman Brood: 'ik spaar geen geld, maar herinneringen'. En zo is het maar net.